W roku liturgicznym wspominamy rozmaitych świętych, którzy naznaczyli swoje życie wiernością Chrystusowi. Dziś liturgia przywołuje dwóch uczniów Jezusa – Apostołów Filipa i Jakuba. Każdy miał swoją historię życia i swój moment spotkania z Jezusem oraz odpowiedzi na Jego powołanie. Obaj mieli też jednakowy finał, czyli śmierć męczeńską z powodu wiary w Zmartwychwstałego. Zanim jednak do tego doszło, nastąpiło swoiste upomnienie, które dziś usłyszeliśmy: Filipie, tak długo jestem z wami, a jeszcze Mnie nie poznałeś? (J 14,9)

Święty Stanisław upodobnił się do Chrystusa, Dobrego Pasterza, który oddał życie za swoje owce. Przelał za nie swoją krew, aby ci, których nie nawróciło słowo, nawrócili się przez krew. Na św. Stanisławie sprawdziła się mądrość krzyża, która mówi, że kto straci swe życie dla Chrystusa, zachowa je na wieczność. Spełniła się na nim logika ziarna pszenicznego, które – aby wydać plon – musi zostać wrzucone w ziemię i obumrzeć. I właśnie w tym świetle trzeba odczytać jego męczeństwo – jako uczestnictwo w miłości Chrystusa, która jest silniejsza niż śmierć.

Święty Maciej pojawia się w Nowym Testamencie w kluczowym momencie Kościoła apostolskiego – zastępuje zdrajcę Judasza Iskariotę w gronie Dwunastu Apostołów. Jego wybór opisują Dzieje Apostolskie: po zdradzie Judasza Piotr zaproponował, aby spośród uczniów towarzyszących Jezusowi od chrztu Janowego wyłonić następcę. Kandydatami zostali Józef i Maciej, a decyzję pozostawiono losowaniu. Akt ten nie był pojmowany jako przypadkowy – apostołowie wierzyli, że to Bóg, przez działanie Ducha Świętego, wskazał Macieja, co podkreślało Bożą interwencję w procesie wyboru.

Św. Andrzej Bobola nie zostawił po sobie traktatów teologicznych. Zostawił świadectwo – aż do przelania krwi. I może właśnie dlatego jego głos jest dziś tak wyraźny: jedność Kościoła nie zaczyna się od wielkich deklaracji, ale od serca, które jest gotowe kochać aż do końca. Niech patron naszej Ojczyzny, św. Andrzej Bobola, wyprasza nam łaskę, abyśmy potrafili żyć wiarą odważnie i autentycznie. Abyśmy byli ludźmi jedności, a nie podziałów.

Maryja od samego początku była wpisana w Boży plan zbawienia. Gdy anioł zwiastował Jej wolę Boga, odpowiedziała swoim pokornym „fiat”, czyli: „niech mi się stanie”. Dzięki Jej zgodzie Syn Boży stał się człowiekiem i zamieszkał między nami. Ale Jezus nie chciał zatrzymać swojej Matki tylko dla siebie. Dlatego w godzinie krzyża wypowiedział słowa: „Niewiasto, oto syn Twój… oto Matka twoja”. W osobie świętego Jana Apostoła Chrystus powierzył Maryi każdego ucznia, cały Kościół, każdego z nas. Od tej chwili Maryja stała się Matką Kościoła – Matką ludzi wierzących, Matką grzeszników szukających przebaczenia, Matką ludzi słabych, zagubionych i cierpiących.

Jezus Chrystus jest wiernym Arcykapłanem, który istotę swojego kapłaństwa ukazał w obmyciu nóg uczniom, a Jego wywyższeniem stał się krzyż. Okazał nam miłosierdzie, biorąc na siebie ciężar naszych win. Dzięki Jego ofierze oraz za cenę Jego śmierci zostaliśmy wyzwoleni z grzechu i śmierci. Jezus jest Najwyższym Kapłanem, ponieważ ofiarą stało się Jego własne życie. Jest także Wiecznym Kapłanem, ponieważ dzięki zmartwychwstaniu Jego ofiara nie jest jednorazowym wydarzeniem, lecz jedyną i skuteczną ofiarą, która gładzi grzechy świata.

Trójca Święta to nie jakiś wytwór ludzkiej filozofii czy jedynie temat traktatu teologicznego. To Bóg, który objawia się jako Ojciec, Syn i Duch Święty. Kto odkryje takiego Boga, nie pozostaje już błąkającą się po ziemi sierotą. Żyje jako dziecko Boga Ojca, brat lub siostra Jezusa Chrystusa oraz pielgrzym prowadzony przez Ducha Świętego.

Jezus Chrystus ustanowił Eucharystię – sakrament swojego Ciała i swojej Krwi – podczas Ostatniej Wieczerzy. Eucharystia (gr. eucharistia – dziękczynienie) jest więc pamiątką Ostatniej Wieczerzy oraz sakramentalnym uobecnieniem męki, śmierci i zmartwychwstania Jezusa Chrystusa. „Przez ustanowienie Eucharystii podczas Ostatniej Wieczerzy – przypomina nam Benedykt XVI – Jezus nadał temu aktowi ofiary trwałą obecność. Antycypuje On swoją śmierć i zmartwychwstanie, dając już w owej godzinie swoim uczniom siebie samego w chlebie i winie, swoje ciało i swoją krew jako nową mannę (por. J 6,31-33)” (Deus caritas est, nr 13).

W świecie, który często uczy nas gromadzenia, zabezpieczania się i polegania wyłącznie na własnych siłach, Jezus pokazuje inną drogę. Uczeń Chrystusa ma przede wszystkim nieść dobro, pokój i nadzieję. Jego siłą nie są pieniądze ani wpływy, ale wiara, miłość i zaufanie Bogu. Jezus przypomina, że skuteczność misji nie zależy przede wszystkim od ludzkich środków, lecz od Bożej mocy. Uczniowie mają głosić Królestwo Boże, ufając, że sam Bóg będzie działał przez ich słowa i czyny.

Najważniejszym przesłaniem nabożeństwa do Najświętszego Serca Pana Jezusa jest oddawanie czci Chrystusowi, który objawia ludziom nieskończoną miłość Boga do człowieka. Jezus, Syn Boży, ukazuje nam dwa wymiary tej miłości: Boski i ludzki. Papież Franciszek napisał, że Najświętsze Serce Jezusa jest syntezą Ewangelii (Dilexit nos, 83). Naszą odpowiedzią na Bożą miłość jest adoracja Najświętszego Sakramentu oraz godne i częste przyjmowanie Komunii Świętej, szczególnie w pierwsze piątki miesiąca.