Dziś święto Katedry św. Piotra Apostoła. Katedra św. Piotra – czyli dosłownie krzesło, na którym zasiada biskup Rzymu – przypomina, że Chrystus powierzył mu urząd swojego zastępcy na ziemi. Wiara św. Piotra jest skałą, na której Chrystus zbudował swój Kościół, a papieże oraz wszyscy inni pasterze, tj. pozostali biskupi i ich współpracownicy, a więc kapłani (prezbiterzy) i diakoni, mają być pasterzami według Serca Jezusa. To jest warunek skuteczności ich posługi oraz najlepsza droga do rozwoju Kościoła – być dla wspólnoty jak Jezus, Dobry Pasterz. Mają być dobrym przykładem dla stada.

Dzisiejsze Słowo Boże pokazuje jak można być blisko światłość życia i dalej kroczyć w ciemności swojej niewiary. Przy tym można odrzucić Boga, Jego prawdę i Jego miłość. Bo żadne argumenty nie potrafią człowieka przekonać do prawdy, jeśli sam tego nie będzie chciał. Przykładem jest tego zachowanie faryzeuszy. Są świadkami cudów Jezusa, słyszą jego naukę, która rozświetla mroki życia i jest płomieniem nadziei. Oni jednak nawet nie wchodzą w dialog z Jezusem, aby zrozumieć słowa Jezusa. Od razu odrzucają Jezusa zarzucając mu, że jego świadectwo jest nieprawdziwe.

Przybliżamy się coraz bardziej do przeżywania w liturgii największych tajemnic naszej wiary. W tym roku będzie to na pewno szczególne przeżycie, skoro zamiast tłumów ludzi będą jednostki. Słowo Boże coraz bardziej natarczywie przypomina o tym, co nadejść miało. Drzewo hańby i drzewo życia zarazem. Pokonany, a jednak zwycięzca! Zwycięzca, a ostatecznie przegrany.

Wojujący ateista Friedrich Nietzsche, miał powiedzieć kiedyś, że Bóg stworzył człowieka na swój obraz i podobieństwo, a następnie człowiek odpłacił się Bogu tym samym. W swoim założeniu autor próbował obalić tezę istnienia Boga i udowodnić, że jest to tylko projekcja ludzka stworzona dla podporządkowywania mas przez rządzących. Lubię tę myśl Nietzschego, bo często jest dla mnie zimnym prysznicem zwłaszcza wtedy, gdy zaczynam mieć pretensje do Pana Boga, że coś jest nie po mojej myśli.

Kiedy czytam dzisiejsze czytania mszalne, mam wrażenie, że słowem, które spaja je w jedno jest słowo wolność. Jedną z podstawowych wartości na jakiej nam ludziom najbardziej zależy – jest właśnie: wolność. Tę wartość bardzo sobie cenimy. Jej utrata doskwiera każdemu człowiekowi. Nie zależnie od tego w jakich czasach żyjemy – pragniemy być wolni. To znaczy, chcemy móc wybierać, decydować o sobie samym. Wielu ludzi w przeszłości, ale także i dziś za wolność oddawało swoje życie. Wolności pragnie przede wszystkim młodzież, która nie znosi wydawanych im poleceń, która buntuje się przeciw: autorytetom, rodzicom, nauczycielom, społeczeństwu.

Jakie mam wyobrażenie Boga? Kim dla mnie jest Bóg? Od tych pytań w czasie Wielkiego Postu i czasu epidemii nie jesteśmy w stanie uciec. Musimy na nie odpowiedzieć, aby nie zbłądzić w naszym życiu. Widzimy, że Żydzi byli blisko Jezusa, słyszeli jego naukę i podziwiali jego cuda. A jednak go nie przyjęli. Co więcej, za to, kim był pod pretekstem bluźnierstwa chcieli go ukamienować. Początkiem tego wszystkiego było to, że nie potrafili dostrzec, kim tak naprawdę jest Jezus. Początkiem życia w prawdzie jest, zatem odnalezienie w swoim życiu definicji Boga.

Jaka będzie Wielkanoc 2020, bez spowiedzi przed świętami, bez liturgii ostatniej wieczerzy z obmyciem nóg, bez ucałowania krzyża w Wielki Piątek, bez poświęcenia pokarmów w sobotni poranek, bez liturgii paschalnej i bez procesji rezurekcyjnej? Może wielu z nas w tych dniach stawia sobie dokładnie takie samo pytanie jak Żydzi przybywający do Jerozolimy na święta Paschalne: „Oni więc szukali Jezusa i gdy stanęli w świątyni, mówili jeden do drugiego: «Cóż wam się zdaje? Czyżby nie miał przyjść na święto?»” (J 11, 56).

Przeżywamy dziś Wielki Czwartek – dzień Eucharystii i kapłaństwa. Oto Chrystus zostawia nam dzisiaj tę szczególną ucztę – Eucharystię i prosi, abyśmy ją sprawowali co dnia na Jego pamiątkę! Oto Chrystus daje nam dzisiaj kapłanów, ludzi takich jak my, spośród ludu wziętych, aby byli dla nas kimś szczególnym. Mają nam głosić słowo Boże, mają rozdawać chleb życia i krew przymierza, abyśmy mieli życie i to w obfitości.

„Często nie wiem, co za wiatr popycha mnie do przodu, dokąd żegluje mój okręt, gdzie tkwię i jak prawidłowo steruję swym okrętem. Ufam Bogu, mojemu Panu, który zsyła mi wszystko dla mojego dobra. Zostałem stworzony i zbawiony z powodu wieczności, nie tego, co przemija”. (Piotr Kanizjusz) Przeżywamy specyficzne Święta Wielkanocne. Może w tym czasie czujemy się jak w wypowiedzi Piotra Kanizjusza SJ, okrętem, który nie zawsze wiemy, dokąd płynie. Ale potrzeba naszej wiary, naszego zaufania Bogu. Wydarzenia Wielkiego Tygodnia powodują zamknięcie się apostołów w Wieczerniku. Chronią się przed prześladowaniem. O, ironio losu! My też jesteśmy zamknięci. Chronimy się przed zachorowaniem. Możemy powiedzieć: inna sytuacja, inne okoliczności, ale niech one pomogą nam w przeżyciu tegorocznych świąt.

Słowa anioła zachęcają do odwagi: Wy się nie bójcie! Gdyż wiem, że szukacie Jezusa Ukrzyżowanego. Nie ma Go tu, bo zmartwychwstał, jak zapowiedział. Taka zachęta jest nam nieustannie potrzebna. Wiele spraw i rzeczy wzbudza w nas lęk, zwątpienie. Dlatego potrzebujemy co jakiś czas przypomnienia o zwycięstwie Życia nad śmiercią, tego zapewnienia, że można pokonać naszego odwiecznego wroga, każdego wroga.