Manna na pustyni była obrazem, zapowiedzią prawdziwego pokarmu z nieba, którym jest sam Jezus Chrystus. Manna szybko znudzi się Izraelitom i będą reklamować coś innego, wzgardzą tym pokarmem, który przecież spadł z nieba, pochodził od samego Boga (św. Efrem). Próżne, wegetatywne, nigdy niezaspokojone pragnienia człowieka, o czym pisze św. Paweł.

Trzeba dziś na nowo zawierzyć Chrystusowi i jego słowom! Trzeba nam na nowo odkryć piękno Eucharystii i jej moc. Powiedział kiedyś pięknie i mądrze św. Jan Vianney: „gdybyśmy do końca poznali tajemnicę Eucharystii i kapłaństwa to trzeba by nam umrzeć. Umrzeć nie ze strachu, ale z zachwytu”.

Mądrość przychodzi do nas w Bożym słowie, ogłaszanym i rozważanym na liturgii. Przychodzi do nas w Chlebie życia, w pokarmie Komunii Świętej. Znajdujmy zatem upodobanie w Eucharystii. Szukajmy mądrości u Chrystusa, by wygrać życie doczesne i wieczne.

Chodząc po pustym placu, drepcząc po tutejszych ścieżkach i posadzce, świadomi jesteśmy, że chodzimy po śladach tylu – tylu pielgrzymów, którzy w upalne, a niekiedy zimne i mokre miesiące letnie przychodzą do Ciebie rok w rok, w niewypowiedzianym trudzie pieszego pielgrzymowania – i to z najodleglejszych niekiedy stron Ojczyzny.

Duchu Święty, Boże, tchnij mnie swoim tchnieniem, abym myślał o tym, co jest święte. Prowadź mnie, Duchu Święty, abym czynił to, co jest święte. Przyciągaj mnie do siebie, Duchu Święty, abym kochał to, co jest święte. Umacniaj mnie, Duchu Święty, abym strzegł tego, co jest święte. Strzeż mnie, Duchu Święty, abym nigdy nie utracił tego, co jest święte. Amen. Modlitwa św. Augustyna do Ducha Świętego

Pobożność nie może tylko i wyłącznie ograniczyć się do zewnętrznego zachowywania przepisów stanowionych przez człowieka. W pobożności chodzi o coś więcej. W pobożności chodzi przede wszystkim o wypełnienie w życiu Bożego Prawa, Bożych przykazań – Ewangelii, Błogosławieństw, przykazania miłości Boga i Bliźniego. W prawdziwej, dojrzałej pobożności nie chodzi o zewnętrzną demonstrację postawy pobożnego człowieka, ale życie polegające na wypełnieniu Bożego Prawa Miłości na co dzień.

Mądrość Kościoła przejawiała się również w tym, że nie od razu dopuszczał do wszystkich tajemnic. Katechumeni mogli uczestniczyć tylko w części Mszy św. którą stanowi Liturgia Słowa, potem musieli opuścić święte zgromadzenie. Dopiero, gdy katechumenat dobiegł końca, gdy kandydat był przygotowany i udzielono mu chrztu mógł uczestniczyć w pełni we Mszy św.

Opinia, osąd, zdanie o człowieku zależy od osobistego doświadczenia. Dlatego tak często spotykamy się ze stwierdzeniem, „…a mi się wydaje, ja uważam, słyszałem, powiedzieli…”. I właśnie wtedy doświadczamy, tego co ludzie mogą wymyśleć! To jest przestrzeń gdzie rodzi się plotka, obmowa, oszczerstwo. To jest przestrzeń, w której słowo wypowiedziane czyni zamęt w umysłach i sercach prostych ludzi.

Gdy słyszymy słowo „zazdrość” lub „zawiść”, myślimy o zazdrości dotyczącej rzeczy materialnych, tymczasem zjawisko to rozciąga się znacznie dalej i sięga najintymniejszych sfer naszego życia i doprowadza do zamknięcia człowieka na miłość bliźnich i przede wszystkim miłość Boga.Zazdrość możemy określić jako swoistego rodzaju wewnętrzne pragnienie, które nie może się zrealizować. Nie jest to jednak dobre pragnienie napotykające na zewnętrzne przeszkody. Jest to pragnienie, które budzi się w nas wtedy gdy patrzymy na innego człowieka i zaczyna

Poganie patrząc na ludzi wierzących ze zdziwieniem mówili: „zobaczcie jak oni się miłują”. Zobaczcie jak oni sobie nawzajem służą. Jak umieją się autentycznie radować szczęściem i powodzeniem drugiego. Jak umieją pocieszać w nieszczęściu! Jak w niepowodzeniu, czy tragedii nie otaczają tylko ciepłymi słowami, ale gotowi są realnie, bardzo konkretnie wspomóc.