IV niedziela Wielkiego Postu – Niedziela Laetare, Niedziela radości. Moglibyśmy zadać pytanie: czy słowo kierowane do nas w tę Niedzielę przynosi nam radość? A jeśli tak, to jaką? W czasach, gdy człowiek tak łatwo potrafi ocenić drugiego, nawet niesłusznie, gdy widzimy w drugim to, co chcemy widzieć – nierzadko tylko wady – radość z dzisiejszego słowa, a zarazem motyw łączący wszystkie czytania, brzmi: Bóg widzi inaczej niż człowiek i chce otworzyć nasze oczy na prawdę. Chce to uczynić, ponieważ nas kocha i pragnie naszego szczęścia.

W sytuacji bezsilności i nieskuteczności zabiegów medycznych urzędnik chwyta się ostatniej szansy. Musiał zapewne słyszeć o cudach dokonywanych przez Jezusa i dostrzega nadzieję w osobistym spotkaniu z Cudotwórcą, o którego przybyciu do Galilei właśnie się dowiedział. Nie wiemy, czy była to jego inicjatywa, czy dobra rada kogoś ze znajomych. Powodowany miłością do swojego dziecka, wyrusza w drogę, pokonując dystans 32 kilometrów (dzień drogi), by prosić o cud uzdrowienia. A dokładniej – chce nakłonić Nauczyciela, aby przyszedł i uzdrowił jego syna. Okazuje się, że dla Jezusa nieistotny jest dzielący Go od chorego dystans ani status społeczny proszącego. Kluczem jest ojcowska miłość i wiara we wszechmoc Jezusa.

Wspólnym motywem, jaki proponuje nam Słowo Boże dzisiejszej liturgii, jest woda. Najpierw ta, która wypływa ze świątyni, stając się życiodajnym źródłem rozlewającym się na zewnątrz i przekraczającym jej granice. W Ewangelii woda w sadzawce jest traktowana przez chorych jako mająca moc uzdrawiającą. Te znaki wyraźnie nawiązują do wody chrzcielnej, w której zanurzenie przynosi uzdrowienie i życie.

Czytany dzisiaj fragment Księgi Izajasza zapowiada czasy wyzwolenia z niewoli i powrotu z wygnania. Ta obietnica spełniła się dzięki Boskiej interwencji. Padają słowa przesiąknięte nadzieją, które mają charakter ponadczasowy, a wynikają z tego, kim jest Bóg. Słyszymy dziś jeden z najpiękniejszych tekstów Starego Testamentu mówiący o niezmierzonej miłości Boga: „Czyż może niewiasta zapomnieć o swym niemowlęciu, ta, która kocha syna swego łona? A nawet gdyby ona zapomniała, Ja nie zapomnę o tobie”. Bóg jest niezmienny. Także ciebie darzy taką samą miłością i pragnie twojej wolności.

Józef jest tym, który „wbrew nadziei uwierzył nadziei”, bo pomimo ludzkich wątpliwości poddaje się woli Boga. Otrzymuje niezwykłą łaskę: staje się prawnym opiekunem i przybranym ojcem Mesjasza, Wybawiciela i wypełnienia wszystkich proroctw Starego Przymierza. Ale składa też nie lada ofiarę – poświęca swoje plany, ambicje, wyobrażenia życia i marzenia o ojcostwie oraz spokojnym życiu.

Przeżywamy Wielki Post – czas, który z samej swojej istoty zaprasza nas do konfrontacji z naszym postępowaniem i naszymi grzechami oraz do nawrócenia. Do pozostawienia dotychczasowego myślenia, które nie jest myśleniem „sprawiedliwego”, lecz „niesprawiedliwego” i które prowadzi nas na mglistą drogę oddalenia się od Jezusa.

W życiu dostrzegamy wiele różnic dzielących ludzi. Począwszy od miejsca urodzenia, statusu materialnego, wykształcenia, jakości zdrowia, czy wreszcie cech fizycznych lub psychicznych. ... Oczywiście jako chrześcijanie wiemy, że każdy człowiek, stworzony na obraz i podobieństwo Boga, ma niezbywalną godność, która czyni go jedynym i wyjątkowym dzieckiem Bożym, a jednocześnie jednoczy wszystkich ludzi, zapewniając każdemu jednakowy status i jednakową, najwyższą wartość. Stąd właśnie tak ważna jest obrona każdego ludzkiego życia od poczęcia aż do naturalnej śmierci. Nie na jedności jednak, ale właśnie na różnicy chciałbym, abyśmy się dziś pochylili. Największą przeszkodą w spotkaniu z Jezusem bywa bowiem nie brak wiary, lecz przywiązanie do własnych schematów.

Historia wskrzeszenia Łazarza to historia, w której choroba i śmierć człowieka nie są ostatnim słowem Boga ani końcem ludzkiej historii. W Bogu są raczej początkiem, ponieważ On – Pan życia – patrzy dalej niż człowiek i przypomina, że jest zawsze obecny w naszym życiu oraz działa także w najtrudniejszych wydarzeniach. Tylko Bóg może przemienić najciemniejsze momenty w miejsce, gdzie rodzi się światło. Nawet jeśli po ludzku wszystko wydaje się już całkowicie stracone, On może wszystko odnowić i przywrócić do życia.

Naśladowanie Jezusa nie polega na rzucaniu „kamieniami”, aby zmienić grzeszne drogi innych. Królestwo Boże, które objawia Jezus, zaczyna się od uświadomienia sobie własnych grzechów i upadków oraz naszej odpowiedzialności za zło w społeczności, w której żyjemy. W tych ostatnich dniach Wielkiego Postu coraz mocniej docierają do nas słowa wzywające, abyśmy „kamienie” trzymane w ręku, którymi chcielibyśmy rzucać w innych, przemieniali w kamienie węgielne pod budowę Bożego królestwa sprawiedliwości i miłosierdzia w tym konkretnym czasie i w tym konkretnym miejscu naszego życia.