Do tego wydarzenia z historii Izraela nawiązuje również dzisiejsza Ewangelia. Jezus nie mówi jednak o wężach o palącym jadzie, lecz o grzechach, w których człowiek może umrzeć, jeśli nie przyjmie zbawienia. Ostrzega, że jeśli ludzie nie uwierzą w Niego, pozostaną w swoich grzechach. Zapowiada swoje odejście do Ojca i odkupienie ludzkości. Mówi także o swoim wywyższeniu na krzyżu dla naszego zbawienia.

Obchodzimy dziś Uroczystość Zwiastowania Pańskiego. Bóg wybrał Maryję spośród wielu setek, a może nawet tysięcy kobiet żyjących w tym czasie na świecie. Wybrał tę jedną, niepowtarzalną. On wiedział, że jest w stanie podołać temu powołaniu – temu, że ma zostać Matką Syna Bożego.

Boże prawo zostało nam dane w określonym celu. Przestrzeganie Bożych przykazań pomaga wprowadzać ład i porządek w naszym życiu. Jednak chrześcijaństwo nie jest tylko zbiorem zasad. W centrum naszej wiary jest Jezus Chrystus – Ten, który objawia nam miłość Boga i prowadzi nas do życia wiecznego. Dlatego szczególnie ważne są słowa Jezusa, które dziś słyszymy w Ewangelii: „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeśli ktoś zachowa moją naukę, nie zazna śmierci na wieki”. Nie chodzi tu jedynie o zewnętrzne przestrzeganie zasad, ale o żywą relację z Chrystusem. Zachować Jego naukę oznacza przyjąć Jego słowo, zaufać Mu i pozwolić, aby prowadził nasze życie.

W liturgii Wielkiego Postu wielokrotnie słyszymy słowa: „Nie zatwardzajcie serc waszych, lecz słuchajcie głosu Pańskiego”. A także wezwanie: „Odrzućcie od siebie wszystkie grzechy i uczyńcie sobie nowe serce i nowego ducha”. W tych oraz w wielu innych słowach Kościół kieruje do nas wezwanie do nawrócenia – do odwrócenia się od zła i zwrócenia się ku dobru. Już niedługo skończy się Wielki Post. Nie oznacza to jednak, że mamy przestać się nawracać. Wręcz przeciwnie – czas Wielkiego Postu powinien być dla nas impulsem do dalszej pracy nad sobą, do tego, aby w sobie umacniać zaufanie do Boga, który wyciąga do nas swoją rękę, czuwa nad nami i chce nas wyrwać z otchłani grzechu.

Obecnie na świecie jest wiele podziałów: politycznych, religijnych, etnicznych, a nawet podziałów w rodzinach. Pragnieniem wielu ludzi jest jedność. Pełną jedność niełatwo jednak osiągnąć – zbyt bardzo się różnimy. Dzisiejsze słowo Boże daje nam jednak nadzieję. Jest coś, co powinno nas jednoczyć: wiara. Jest też Ktoś, kto nas jednoczy: Jezus Chrystus. To On „rozproszone dzieci Boże gromadzi w jedno”. Znamy różnych przywódców i każdy z nich ma inną strategię. Sposobem „rządzenia” naszego Pana jest gromadzenie w jedność poprzez miłość.

Idziemy dzisiaj w procesji za Jezusem. Należymy do uczniów, którzy w ten sposób wyrażają radość z poznania Jezusa, z bycia Jego przyjaciółmi. Ta radość jest wyrazem naszego opowiedzenia się za Jezusem i naszej gotowości, by iść z Nim, dokądkolwiek nas prowadzi. To „pójście za Chrystusem” opisuje całość chrześcijańskiej egzystencji – uczeń idzie za mistrzem.

Zanim Jezus wyruszy w bolesną drogę, która doprowadzi Go do męki i śmierci na krzyżu, udaje się po raz ostatni do Betanii, by spotkać się ze swymi przyjaciółmi: Marią, Martą i Łazarzem. Jakby chciał nabrać sił i odwagi, jakby chciał napełnić się radością, która umacnia serce, aby móc stawić czoła ostatecznej próbie, która Go czeka. Tutaj, w Betanii, celebrowane jest już zwycięstwo nad śmiercią, którego Jezus dokonał, wskrzeszając wcześniej Łazarza. Było to zarazem zapowiedzią zmartwychwstania Chrystusa.

Liturgia Wielkiego Wtorku przenosi nas do stołu Jezusa i Jego uczniów. Dzisiaj medytujemy nad urywkiem Ewangelii Jana, zaczerpniętym z długiego opisu Ostatniej Wieczerzy. Smutny jest dzisiejszy fragment Ewangelii. Poprzedzają go co prawda piękne chwile i przeżycia pożegnalnej uczty Jezusa z Dwunastoma: umycie nóg apostołom, słowa objaśnienia i zachęty.

Wsłuchiwanie się w tę Ewangelię może napawać pewnego rodzaju niepokojem. Oto jeden z najbliższych uczniów Jezusa, ten, który towarzyszył Mu każdego dnia i w sposób szczególny był otaczany Jego troską, z własnej inicjatywy, z wolnego wyboru decyduje się wydać Jezusa. Fakt, iż jeden z apostołów okazał się zdrajcą, od najdawniejszych czasów zastanawia i intryguje chrześcijan. Jak to się stało, że dopuścił się tak strasznego czynu, mimo że przebywał tak blisko Jezusa? Dotykamy w tym miejscu samego sedna tajemnicy zła i granic ludzkiej wolności.